Aynı kökten gelip farklı meyveler veren çok kelime ağacı vardır.

“Muhbir” ve “muhâbir” de böyle iki kelimedir.

İkisi de haber verir ve fakat biri “polise” ; diğeri “polisten”.

Demek ismin “-e” ve “-den” hallerinden , hallerimizi açıklamaya çalışacağız.

Muhbir , gayr-ı meşrû âlemde sörf yapar ve oradaki dalgalanmalardan polisi haberdâr eder.

Teknolojinin , yâni teknik tâkibin işsiz bırakmaya meylettiği bir kesimdir.

(Böylelerinden birisi ile konuşurken ; kendi aralarında polise bilgi verenlere “anten”

dediklerini duymuş , çok gülmüştüm.)Nice operasyonlar , ele geçirmeler ,

bunların ele vermesi ile olur.

Muhâbir ise , olaydan sonra devreye girer.

Polisin “önleyici” ve “adlî” olması gibi…Muhbir vâsıtası ile ortaya çıkan nice sansasyon ,

muhâbirlerin ekmeği olur.Bu yazıya sevk eden sebep ; gazetelerde yer yer boy

gösteren “polisin sorunları” ile ilgili haberlerdir.Bu “günah çıkarma sütunları”,

bana , emperyal devletlerin , sömürdükten sonra bir âfeti bahâne ederek

bilmem kaçıncı dünyâ ülkelerine yardım yapması gibi geliyor. “İyi hoş , hiç

yoktan iyidir , kötünün iyisidir , bu da bir başlangıç sayılmalı” diyenlere

sükût ederiz de , bu “medyatik ulûfeler” hep bir “kepçe ile alıp kaşıkla

vermek” kabîlinden olunca pek önemsenmiyor.Zîrâ; görmüş müyüz ki;

köşe yazarlarının , araştırmacı gazetecilerin ve de “bilcümle

polis arz-ı halcilerinin” bu çarşaf çarşaf dilekçelerinin işleme konup

yol-su-elektrik olarak geri döndüğünü.

Eğer bir gün dilimden insanlara , “şikâyet etmek kastı” ile birkaç

cümle dökülecek olursa, bunu bizzat “şikayet edenler” e atfen

söylerim. “Şikâyetçiliği” , hak aramakla , sesini duyurmakla ,

demokratik talep ile karıştırmayalım. Şikâyetçiliği  ,

“kronik memnûniyetsizlik” olarak anlıyorum ben.Nitekim , bir insan ,

sürekli mevcut olana verip veriştiriyor ve de bir öncekini yere göğe

sığdıramıyor ise , ahlayıp sızlandığı şartlar ortadan kalkıp da mırın kırın

etmeye bu sefer yeni konular bulmuş ise, zincirleme ,

hep yeni şikâyet halkaları ile holding şirketleri gibi bir hâl almış ise ,

elbette o müştekî iflâh olmaz.Dermanı bulabileceği aynı yerde ,

yeni bir dert ile flörte başlıyor çünkü. “Dirâyet” var ise “şikâyet” olmamalı bir insanda….

Geçelim diğer boyuta; şikâyet yapılan yer olan medya ,

polis gibi değil ki seni alıp senin yaptığın gibi “Adâlet” e teslim

etsin de sen de orada hak-hukuk arayasın! El elin eşeğini türkü

çağıra çağıra arar.Sen eşeği kaybetmemeye , ve de neye

sâhip olduğunu  bil!Karnının doymayacağı yerde aç olduğunu

söyleyince “acındırmak” ile kalıyorsun , aş veren mi var?

Senin telsizini dinleyip olaya koşanlar , derdini dinledikten

sonra yardımına ne kadar samîmî koşuyorlar?

“Veren” sen olmalısın; senin icraatlarının haberleri ile

onlar “nan” (ekmek) yer , bu “nan” ı görmezden gelirler ise “nan-kör” olurlar.

Gele gele yine insanın/polisin sâhip olduklarını en iyi şekilde kullanması ,

kazanmanın aslında “kaybetmemek” demek olduğunun anlaşılması,

insanın kendinden başka dostu değil ; kendinden başka düşmanının

olmadığının anlaşılması ve bu  “kendimiz” olan düşman bertaraf edilmeden,

başka tarafta dost aramanın sağlıklı bir yol olmadığına geliyoruz.

Demek ki , “muhbir” diyerek daha çok kendi “hâl-i pür melâlimizden

haber vereni” işâret ediyoruz. Bünyemizi istilâ etmiş gayr-i meşrû

örgütlenmeleri çökertmek , bir başka ifâde ile…Polis isen ,

muhâfız isen sâhip olduklarını muhâfaza et önce…

İş böyle işleyip ışıldamadan  seyrine girer mi ki , “pas” lanmaktan şikâyet edip ,

“pas” bekliyorsun karşı takımdan?

Yaşamak , sıtmaya râzı olacak kadar ucuza satılamaz.

“Kendi olayımız” ı öğrenmek için kendimizin “muhbir”i olalım,

“içimizdeki düşmân” ı öldürüp , “muhâbir” lerin sunduğu sıtmaya

bel bağlamayalım!